De 'W'

Posted on november 11th, 2010

Vanuit het merengebied zijn we verder naar het zuiden gereisd. We zijn nu in Patagonie, het meest zuidelijke deel van Argentinië en Chili. Via Punta Arenas zijn we naar Puerto Natales gegaan. Dit dorpje ligt in de buurt van Parque Nacional Torres del Paine. In dit park willen we graag de 'W' lopen, een trekking van vier of vijf dagen waarbij de totale route de letter W vormt. Het blijkt geen probleem om een buskaartje naar het park te regelen voor de volgende dag. Ook wordt ons verteld dat het niet nodig is om te reserveren voor de refugios, omdat het nog vroeg in het seizoen is.

De dag van ons vertrek regent het 's ochtends, maar wanneer we rond 16.00 uur aankomen is het prachtig weer. Patagonië staat bekend om het wisselvallige weer (4 seizoenen in één dag) en de hele harde wind, maar daar merken we nu (nog) niks van! We besluiten mede daarom om nog een stuk te lopen. Dat kan makkelijk, want het is hier zeker licht tot half tien 's avonds. Het gaat meteen flink omhoog en we merken dat we ieder een zware rugzak bij ons hebben (8 - 10 kilo met kleding, maar vooral ook eten). Na een kleine twee uur bereiken we Refugio Chileno, dit is een van de trekkershutten in het park en de enige optie om te slapen als je niet kampeert. We delen een kamer met 6 anderen en Paul mag meteen in een stapelbed drie hoog! 's Avonds is het erg gezellig (de Pisco Sour smaakt prima :-) en maken we kennis met een aantal andere hikers, die we nog regelmatig zullen zien. Zij lopen de 'W' namelijk in dezelfde richting.

Dag 2, 3 en 4 van de trekking zijn zware dagen. We lopen 23 tot 28(!) kilometer per dag, het pad loopt regelmatig niet echt comfortabel (veel stenen en rotsen) en er is sprake van flinke hoogteverschillen. Het zijn dus lange en vermoeiende dagen, maar onze conclusie is dat het meer dan de moeite waard is! Onderweg zien we (besneeuwde) bergen, gletsjers, blauwe meren, watervallen en zelfs condors. De hoogtepunten zijn Mirador Torres en Glaciar Grey. De Torres zijn een aantal spitse bergen die hun naam verlenen aan het park. Vaak zijn ze niet of maar gedeeltelijk zichtbaar ivm laaghangende wolken. Wij hebben echter geluk, terwijl we staan te kijken verdwijnen de laatste wolken. Ook ongelofelijk maar waar: er is niemand anders bij het uitzichtpunt... het lijkt wel alsof we alleen op de wereld zijn.

De Grey gletsjer zien we op onze laatste dag in het park. We lunchen op een rots op een paar honderd meter van het punt waar de gletsjer het meer bereikt. We zijn er samen met Tom (uit Belgie) en Lorena (uit Chili) - beide hebben we de afgelopen dagen al regelmatig gezien en gesproken. Het is er erg stil, afgezien van het kraken van de gletsjer. We blijven ruim een uur zitten om hiervan te genieten. We durven nu al wel te zeggen dat Torres del Paine tot de hoogtepunten van onze reis behoort!